Bos


Als ik in het bos loop komt mijn vader als vanzelf in mijn hoofd. Bij de entree, waar het boscafé staat en ouders de laarzen van hun kinderen leegkloppen, honden het water drinken dat het kraantje heeft gemorst en renners hun kuiten rekken tegen een boomstam is mijn hoofd nog leeg. Ga ik de hoek om en slenter ik het pad af naar het witte bruggetje, volg ik de weg naar links en buigen de kruinen zich ver boven me dichter naar elkaar, neemt de stilte het over, dan is hij daar opeens. Mijn vader.
Hij zegt nooit iets. Hij is alleen maar. Hij scrolt geboeid op zijn Iphone om het laatste nieuws tot zich te nemen, kijkt af en toe vluchtig op en glimlacht verstrooid. Regelmatig vraag ik hem of hij een teken van leven kan geven. Een bewijs dat hij dood is maar ergens toch voortleeft. Hij mag zelf verzinnen welk teken dat is. Een roodborstje dat op mijn arm landt; een tak die niet op mijn hoofd maar net voor mijn voeten neerkomt; twee libellen die elkaar in de lucht kussen; een heer die me passeert in rode, ribfluwelen pantalon, een hoed op zijn hoofd. Doe wat je wil Al, zeg ik, verzin iets, leef je uit! Zelfs de ringtone van een Iphone is toegestaan. De grenzen waarbinnen het teken valt, zijn ruim. Ik ben bereid tot sjoemelen. Maar hij zwijgt.
Bij gebrek aan beter verzin ik dan zijn woorden. Er bestaat geen hemel, geen hiernamaals, zegt hij. Dat weet je zelf toch ook. En als het wel zou bestaan, zou ik er niet in geloven. Ooit was ik vroom. Zo was het me geleerd. Maar die tijd lag ver voor ik doodging achter me. Nu geloof ik niet meer in God of andere zweverigheid. Ik geloof wel dat godsdienst mensen kan verbinden of tegen elkaar kan opzetten. Ik geloof in de kracht van het geloof, in haar macht. Maar dat er leven is na de dood, nee. Je zal het moeten doen met je herinnering aan mij. Dat is wat overblijft als alles klaar is, lieve schat.
Ik vind dat antwoord onvoldoende. Het is niet genoeg. Het stelt me teleur. Ik stel me voor dat hij te lui is om een teken van leven te geven. Om iets te verzinnen. Leer mij mijn vader kennen. In diepste wezen een makkelijke man. Hij zit natuurlijk geanimeerd te babbelen met één of andere hemelgenoot; hij zet net zijn tanden in een heerlijke boterham met roomboter en oude brokkelkaas. Hij denkt: dat kind van me kan wel wachten. Ze loopt nog wel even in dat bos. En anders loopt ze er volgende week weer. Er is geen haast bij. Ik neem mijn gemak.
Dat is het moment dat mijn tranen komen. Godsamme Al, denk ik. Toen je leefde had je weinig aandacht voor mij en nu je dood bent is het niet anders. Ruk jezelf eens los van die rotwolk en doe wat moeite voor me. Laat zien dat je met me meeleeft, dat mijn verdriet je raakt! Ik huil en huil, een spoor van druppels op het dorstige bospad, maar mijn vader geeft geen krimp. Het bos blijft een bos vol dorre bomen. Met af en toe een vallend blad.